Spinal cerrahi sonrası disfaji iyi bilinmektedir. Postoperatif disfajinin özellikleri ise net olarak tanımlanmamıştır. Bu çalışma disfajinin şiddetini, süresini ve fizyolojik özelliklerini araştırmıştır. Prospektif, gözlemsel çalışma. Üçüncü basamak şehir hastanesi. Ardışık olarak spinal cerrahi uygulanan iki yüz elli hasta. Demografik ve klinik veriler toplandı. Fleksibl endoskopik yutma değerlendirmesi (FEES) ve videofloroskopik yutma çalışması (VFSS) kayıtları analiz edildi. FEES kayıtları geçerliliği kanıtlanmış üç semptom ölçeği kullanılarak analiz edildi. VFSS kayıtları zamanlama, yer değiştirme ve semptomlara ilişkin 10 objektif dijital ölçüm kullanılarak incelendi. Toplam 250 hastanın 75'i yutma değerlendirmesi için sevk edildi. Altmış iki hastaya FEES, 11 hastaya VFSS uygulandı. Servikal düzeydeki yaralanmalar nedeniyle anterior yaklaşımla opere edilen hastalar sevklerin %85'ini (n = 64) oluşturdu. Hastaların çoğunda sekresyon birikimi, aspirasyon ve rezidü skorları 2 ay içinde anlamlı derecede azaldı. Disfajisi sebat eden hastalarda objektif VFSS ölçümleri; farengeal konstrüksiyon, hyoid deplasmanı ve faringoözofageal segment açılmasında belirgin bozukluklar ile bunlara karşılık gelen rezidü ve aspirasyon skorları ortaya koydu. Altıncı aya gelindiğinde, anterior servikal diskektomi ve füzyon (ACDF) sonrasında şiddetli fizyolojik bozukluklar nedeniyle oral alımı kapalı kalan üç hasta hariç tüm hastalar normal diyete döndü. Spinal cerrahi geçiren hastaların dörtte birinde disfaji tablosu görülmektedir. Çoğu hasta için semptomlar 2 ay içinde belirgin şekilde azalmakta ve hastalar normal diyetlerine geri dönmektedir. İkincil komplikasyonları ve uzamış hastane yatışlarını önlemek için erken disfaji taraması kritik öneme sahiptir. Bazı hastalarda belirgin farengeal bozukluklar kalıcı olmakta olup rehabilitasyon programlarının etkinliğini araştıran yüksek kaliteli olgu serilerine ihtiyaç vardır.