Bu çalışma, Mili havzasında (Sicilya, İtalya) heyelan tetiklenme kalınlığı duyarlılığının değerlendirilmesinde yalnızca varlık yaklaşımı olan Maksimum Entropi'nin performansını incelemektedir. Söz konusu havza, 2007 ile 2011 yılları arasında yüzlerce sığ ve hızlı kütle hareketiyle sonuçlanan çeşitli meteorolojik streslere maruz kalmıştır. Bölge, özellikle 2009 ve 2010 yıllarında meydana gelen iki afetle bilinir hale gelmiştir; ilk hava sistemi doğrudan havzanın üzerinden geçmemiş, ancak ikinci meteorolojik olay sırasında havza genelinde en yüksek yağış değerleri kaydedilmiştir. Havza içindeki her bir kütle hareketi için, tetiklenme bölgesinde malzemenin mobilize olduğu şev yüzeyinden itibaren olan derinliği ilişkilendirmek amacıyla arazi verileri toplanmıştır. Bu bilgi; en fazla 1 m derinliğe sahip sığ yenilmeler ve 1 m'ye eşit veya daha büyük değerler için derin yenilmeler olmak üzere iki süreç sınıfı için heyelan duyarlılığını modellemek üzere kullanılmıştır. 2 metrelik bir DEM'den (Sayısal Yükseklik Modeli) elde edilen topografik öznitelikler; ASTER görüntülerinden türetilen orta çözünürlüklü bitki örtüsü indeksleri ile jeoloji, arazi kullanımı ve tektonik haritalarla birlikte kestirici değişkenler olarak kullanılmıştır. Yalnızca varlık yaklaşımı, heyelan tetiklenme bölgesindeki iki derinlik sınıfını başarıyla ayırt etmiş ve rastgele oluşturulmuş 50 yineleme genelinde nispeten düşük varyanslarla ilişkili mükemmel tahmin kabiliyeti üretmiştir. Nihai model çıktısı açısından önemini tespit etmek amacıyla her bir kestiricinin rolü değerlendirilmiştir. Bu çalışma, tetiklenme kalınlığı duyarlılığı üretmek için basit arazi ölçümlerini kullanmaktadır; bu yeni bir yaklaşım olup daha yaygın duyarlılık uygulamalarına kıyasla heyelan tehlike değerlendirmelerinde bir vekil gösterge olarak daha iyi performans sergileyebilir.