صُمِّم نموذج لبحث العلاقات بين التكاليف والمنافع الإضافية للعلاج بإذابة الخثرة التاجية/إعادة التروية. ويتيح النموذج دراسة الستربتوكينيز عبر الوريد وداخل الشريان التاجي، ومنشط البلازمينوجين النسيجي عبر الوريد، ورأب الأوعية الأولي. كما تمت مقارنة ثلاث استراتيجيات لتدبير إعادة الانسداد. وقد تبيّن أن كلاً من المتغيرات الأربعة التالية يمكن أن يكون مسؤولاً عن تفاوت يتراوح بين ضعفين إلى 15 ضعفاً في التكلفة لكل ناجٍ إضافي: 1) كمية عضلة القلب المهددة بالخطر، 2) مدة الانسداد التاجي قبل بدء العلاج، 3) الوقت المستغرق منذ بدء العلاج حتى تحقيق إعادة التروية، 4) استراتيجية تدبير إعادة الانسداد. ووجد أن الاستراتيجيات العلاجية التي تتضمن الإعطاء الوريدي للأدوية المذيبة للخثرة كانت باستمرار أكثر جدوى من حيث التكلفة مقارنة بالاستراتيجيات التي تتضمن إعطاء الأدوية المذيبة للخثرة داخل الشريان التاجي ورأب الأوعية الأولي. وفي المرضى الذين يعانون من احتشاء كبير أو متوسط الحجم، يؤدي الاختيار السليم للبروتوكولات الوريدية واستراتيجيات تدبير إعادة الانسداد إلى تكاليف تتراوح بين 7,000 و100,000 دولار لكل ناجٍ إضافي، وهي تكاليف مماثلة لتكاليف العديد من الممارسات الطبية المقبولة عموماً. في حين تُتكبَّد تكاليف أعلى بكثير لكل ناجٍ إضافي مع الاستخدام الروتيني للعلاج المذيب للخثرة لدى المرضى الذين يعانون من احتشاء صغير، أو الاستخدام الروتيني لجراحة مجازة الشريان التاجي للحد من خطر إعادة الانسداد بعد نجاح العلاج المذيب للخثرة. وتعتمد القرارات المتعلقة بتحديد المرضى الذين ينبغي أن يتلقوا العلاج بإذابة الخثرة/إعادة التروية على مدى استعداد المجتمع للدفع مقابل منافعه الإضافية.

แบบจำลองหนึ่งได้รับการพัฒนาขึ้นเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างต้นทุนส่วนเพิ่มและผลประโยชน์ส่วนเพิ่มของการรักษาด้วยการสลายลิ่มเลือดในหลอดเลือดหัวใจ/การฟื้นฟูการไหลเวียนของเลือด แบบจำลองดังกล่าวช่วยให้สามารถศึกษาการให้ยาสเตรปโตไคเนส (streptokinase) ทั้งทางหลอดเลือดดำและทางหลอดเลือดหัวใจโดยตรง ยาทิชชูพลาสมิโนเจนแอกทิเวเตอร์ (tissue plasminogen activator) ทางหลอดเลือดดำ และการทำหัตถการขยายหลอดเลือดหัวใจด้วยบอลลูนปฐมภูมิ (primary angioplasty) นอกจากนี้ ยังมีการเปรียบเทียบกลยุทธ์การจัดการภาวะหลอดเลือดกลับมาอุดตันซ้ำจำนวนสามรูปแบบ ผลการศึกษาพบว่า ตัวแปรสี่ประการต่อไปนี้ แต่ละตัวแปรสามารถส่งผลให้เกิดความผันแปรของต้นทุนต่อจำนวนผู้รอดชีวิตที่เพิ่มขึ้นหนึ่งรายได้ตั้งแต่ 2 ถึง 15 เท่า ได้แก่ 1) ปริมาณกล้ามเนื้อหัวใจที่ตกอยู่ในภาวะเสี่ยง 2) ระยะเวลาของการอุดตันของหลอดเลือดหัวใจก่อนเริ่มการรักษา 3) ระยะเวลาที่ใช้ตั้งแต่เริ่มการรักษาจนกระทั่งการฟื้นฟูการไหลเวียนของเลือดสำเร็จ และ 4) กลยุทธ์ในการจัดการภาวะหลอดเลือดกลับมาอุดตันซ้ำ กลยุทธ์การรักษาที่ใช้การบริหารยาละลายลิ่มเลือดทางหลอดเลือดดำมีความคุ้มค่าด้านต้นทุนมากกว่ากลยุทธ์ที่ให้ยาละลายลิ่มเลือดทางหลอดเลือดหัวใจโดยตรงและการทำหัตถการขยายหลอดเลือดหัวใจด้วยบอลลูนปฐมภูมิอย่างสม่ำเสมอ ในผู้ป่วยที่มีบริเวณกล้ามเนื้อหัวใจตายขนาดใหญ่หรือขนาดปานกลาง การเลือกเกณฑ์วิธีบริหารยาทางหลอดเลือดดำและกลยุทธ์การจัดการภาวะหลอดเลือดกลับมาอุดตันซ้ำอย่างเหมาะสม ส่งผลให้มีต้นทุนอยู่ที่ 7,000 ถึง 100,000 ดอลลาร์ต่อผู้รอดชีวิตที่เพิ่มขึ้นหนึ่งราย ซึ่งเป็นระดับต้นทุนที่ใกล้เคียงกับแนวปฏิบัติทางการแพทย์ที่เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปหลายวิธี ในทางตรงกันข้าม ต้นทุนต่อผู้รอดชีวิตที่เพิ่มขึ้นหนึ่งรายจะสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญเมื่อมีการใช้การรักษาด้วยยาละลายลิ่มเลือดเป็นกิจวัตรในผู้ป่วยที่มีบริเวณกล้ามเนื้อหัวใจตายขนาดเล็ก หรือการใช้การผ่าตัดทำทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจเป็นกิจวัตรเพื่อลดความเสี่ยงของการอุดตันซ้ำหลังจากการรักษาด้วยยาละลายลิ่มเลือดประสบความสำเร็จ ทั้งนี้ การตัดสินใจว่าผู้ป่วยกลุ่มใดควรได้รับการรักษาด้วยการสลายลิ่มเลือด/การฟื้นฟูการไหลเวียนของเลือด ย่อมขึ้นอยู่กับความเต็มใจจ่ายของสังคมต่อผลประโยชน์ส่วนเพิ่มที่ได้รับจากการรักษานั้น