มักมีรายงานถึงผลกระทบของความชราภาพต่อสมรรถภาพการนำทางเชิงพื้นที่ นอกจากนี้ ยังเชื่อกันว่าสมรรถภาพการนำทางเป็นตัวบ่งชี้ระยะเริ่มต้นของความชราภาพเชิงพยาธิสภาพ อย่างไรก็ตาม ความซับซ้อนทางพุทธิปัญญาของการนำทางและความแปรปรวนระหว่างบุคคลในระดับสูงในประชากรสุขภาพดี ทำให้เป็นการยากที่จะระบุกลไกความชราภาพที่เกี่ยวข้องได้อย่างแม่นยำ ผู้วิจัยได้ดำเนินการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ โดยมุ่งเน้นเป็นพิเศษที่การแยกเชิงหน้าที่ (functional dissociation) ระหว่างงานทดสอบที่ใช้และลักษณะเฉพาะทางระเบียบวิธีวิจัย การสืบค้นวรรณกรรมพบบทความจำนวน 39 เรื่องที่มีการเปรียบเทียบตามช่วงอายุสำหรับมาตรวัดการนำทางในพื้นที่ขนาดใหญ่ ผลลัพธ์ได้รับการจำแนกออกเป็นมิติต่าง ๆ ได้แก่ ความรู้เกี่ยวกับจุดสังเกต (landmark) ตำแหน่ง (แบบยึดตนเองเป็นศูนย์กลาง [egocentric] และแบบยึดสิ่งแวดล้อมเป็นศูนย์กลาง [allocentric]) และความรู้เกี่ยวกับเส้นทาง (แบบตามแนวเส้นทาง [route] และแบบแผนผังรวม [survey]) ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่ามีการแยกเชิงหน้าที่อย่างชัดเจนระหว่างมิติความรู้ด้านการนำทางเหล่านี้ โดยพบผลกระทบของความชราภาพในด้านความรู้เกี่ยวกับเส้นทางอย่างน่าเชื่อถือที่สุด ในขณะที่ความรู้เกี่ยวกับจุดสังเกตและตำแหน่งแบบยึดตนเองเป็นศูนย์กลางมักถูกละเลยในการประเมิน นอกจากนี้ กลุ่มตัวอย่างผู้เข้าร่วมวิจัยที่มีรายงานมักละเลยกลุ่มผู้ใหญ่วัยกลางคน ทั้งที่กลุ่มดังกล่าวสามารถให้ข้อมูลที่มีประโยชน์อย่างยิ่งต่อกระบวนการชราภาพได้เช่นเดียวกัน ยิ่งไปกว่านั้น การมีภาพที่ชัดเจนเกี่ยวกับสมรรถภาพที่สัมพันธ์กับอายุตลอดช่วงชีวิต อาจเป็นส่วนเสริมที่มีคุณค่ายิ่งต่อการตรวจพบความชราภาพเชิงพยาธิสภาพในระยะเริ่มต้นผ่านสมรรถภาพการนำทาง