Bosnalı Kadın Şairlerin Gözünden Savaşa Bakmak

Balkan sözcüğü “sık ormanlık, dağlık alan” anlamlarında kullanılmaktadır.  Daha önce Balkanlar için “Haimos” kelimesi kullanılırken 15. yüzyıldan itibaren metinlerde  “Balkan” kelimesinin de kullanıldığı görülmektedir. Özellikle 19. yüzyıldan itibaren seyyahlar, diplomatlar, politikacılar tarafından kullanılmaya başlanan “Balkan” kelimesi başlangıçta coğrafik olarak bu bölgedeki dağları karşılarken zamanla tüm yarımada için kullanılmaya başlanır. Daha sonrasında ise jeopolitik bir kavram olmaktan çıkarak olumsuz anlamlar yüklenilmiştir.  Alman dilinde “Balkanisierung” olarak kullanılan “Balkanlar, Balkanlaşma” terimleri parçalanmışlığı, bölünmüşlüğü ifade eder. “Geri kalmışlık, ilkellik, trajedi, dehşet” kelimeleriyle de anılan Balkan coğrafyasının imajının düzeltilmesi ve Avrupa’nın bir parçası olduğunun vurgulanması için “Güneydoğu Avrupa” terimi son dönemlerde tercih edilmiştir. Farklı ırkları, dinleri coğrafyasında barındıran bu topraklarda savaş da karmaşa da eksik olmamıştır.  Bu karmaşada, en fazla kadınların ve çocukların olumsuz etkilendiği bir gerçektir.  Her şeyi yok eden, ortadan kaldıran savaşlar,  kuşkusuz en önemlisi insan hayatını yok etmektedir. Savaşların karar mekanizmasında yer almadıkları halde, savaşın en büyük mağdurları kadınlar olmaktadırlar. Kuşkusuz;  ilhamını hayattan alan şiirlerde de hayatları yok olan kadınları ve savaşın geride bıraktıklarını görebilmekteyiz.  Çalışmamızda; 1992 yılındaki Bosna savaşının yıkıntılarını, Bosnalı kadın şairlerin yazmış oldukları şiirleri irdeleyerek tespit etmeye,  savaşın geride bıraktıklarını, kadınların değişen hayatlarını, ruhsal durumlarını ve  çaresizliklerini  onların gözünden irdelemeye çalışacağız.