يوفر التدخل القائم على الرقص والحركة (DMI) تحفيزًا متعدد المكونات للوظائف المعرفية، وقد يُسهم في تخفيف أوجه القصور المعرفي لدى كبار السن. وقد استقصينا تأثيرات التدخل المكثف بالحركة والرقص على الأداء المعرفي لدى كبار السن الأصحاء (HS) والمرضى الذين يعانون من الاختلال المعرفي المعتدل (MCI). بالإضافة إلى ذلك، قمنا بتقييم ما إذا كانت النسبة الأولية عند خط الأساس بين حجم الحصين إلى حجم القشرة المخية (HV:CTV) عبر التصوير بالرنين المغناطيسي (أي مؤشر على الضمور الدماغي النموذجي المرتبط بمرض آلزهايمر وتوزيع التشابكات الليفية العصبية في الدماغ) تؤثر في التغيرات المعرفية الناتجة عن التدخل بالحركة والرقص. تألفت عينة البحث من 99 مشاركًا تم توزيعهم عشوائيًا (بنسبة 1:1) على مجموعة التدخل بالحركة والرقص أو مجموعة ضابطة (تواصل نمط الحياة المعتاد). تكونت مجموعة التدخل من 49 مشاركًا بمتوسط عمر 69.16 عامًا (الانحراف المعياري = 5.36)، كان من بينهم 34 من كبار السن الأصحاء (69.4%) و15 مصابًا بالاختلال المعرفي المعتدل (30.6%). بينما تكونت المجموعة الضابطة من 50 مشاركًا بمتوسط عمر 68.37 عامًا (الانحراف المعياري = 6.10)، كان من بينهم 31 من الأصحاء كعينة ضابطة (HC) (62%) و19 مصابًا بالاختلال المعرفي المعتدل (38%). خضعت مجموعة التدخل بالحركة والرقص لبرنامج تدخلي استمر لمدة 6 أشهر، وتألف من 60 جلسة بإشراف مدرب مؤهل. وأظهر التحليل الإحصائي تحسنًا دالًا إحصائيًا في مهمة الطلاقة الشكلية كما قيست باختبار النقاط الخمس لدى مجموعة التدخل مقارنة بالمجموعة الضابطة [t (97) = 2.72؛ p = 0.008]. ولم ترتبط نسبة HV:CTV عند خط الأساس بالتغيرات المعرفية في تلك المهمة أو بالتغيرات في الدرجات المعيارية (Z scores) لأي من المجالات المعرفية. وقد لاحظنا وجود تأثير ناتج عن التدخل بالحركة والرقص في الاختبار الذي يقيّم الوظائف التنفيذية عبر طيف كبار السن الأصحاء والمصابين بالاختلال المعرفي المعتدل، ولم يكن هذا التأثير معتمدًا على شدة التغيرات الباثولوجية الدماغية المرتبطة بمرض آلزهايمر.

Intervensi gerak-tari (DMI) menawarkan stimulasi multikomponen terhadap fungsi kognitif, dan dapat memperbaiki defisit kognitif pada lansia. Kami menginvestigasi efek DMI intensif terhadap performa kognitif lansia sehat (HS) dan pasien dengan gangguan kognitif ringan (MCI). Selain itu, kami mengevaluasi apakah rasio volume hipokampus terhadap korteks (HV:CTV) MRI pada kondisi dasar (baseline) (yakni penanda atrofi otak tipikal spesifik-AD dan distribusi kekusutan neurofibrilar di otak) memiliki dampak terhadap perubahan kognitif yang diinduksi DMI. Kohor penelitian terdiri atas 99 subjek yang dialokasikan secara acak (dalam rasio 1:1) ke dalam kelompok DMI atau kelompok kontrol (aktivitas seperti biasa/life-as-usual). Kelompok DMI terdiri atas 49 subjek dengan usia rata-rata 69,16 tahun (SD = 5,36), dengan 34 di antaranya adalah HS (69,4%) dan 15 mengalami MCI (30,6%). Kelompok kontrol terdiri atas 50 subjek berusia 68,37 tahun (SD = 6,10), dengan 31 di antaranya adalah HC (62%) dan 19 (38%) mengalami MCI. Kelompok DMI menjalani intervensi selama 6 bulan, yang terdiri atas 60 sesi yang disupervisi oleh instruktur yang berkualifikasi. Analisis statistik menunjukkan peningkatan yang signifikan pada tugas kelancaran figural sebagaimana diukur dengan tes lima poin pada kelompok DMI dibandingkan dengan kelompok kontrol [t (97) = 2,72; p = 0,008]. Rasio HV:CTV baseline tidak berasosiasi dengan perubahan kognitif pada tugas tersebut maupun dengan perubahan pada skor Z domain kognitif mana pun. Kami mengamati efek yang diinduksi DMI pada tes yang mengevaluasi fungsi eksekutif di seluruh spektrum HS dan MCI, yang tidak bergantung pada besarnya patologi otak terkait AD.

การแทรกแซงด้วยการเต้นและการเคลื่อนไหว (Dance-movement intervention: DMI) มีการกระตุ้นการทำงานของระบบพุทธิปัญญาแบบหลายองค์ประกอบ และอาจช่วยบรรเทาความบกพร่องทางพุทธิปัญญาในผู้สูงอายุได้ คณะผู้วิจัยได้ทำการศึกษาผลของ DMI แบบเข้มข้นต่อสมรรถภาพทางพุทธิปัญญาของผู้สูงอายุสุขภาพดี (healthy seniors: HS) และผู้ป่วยที่มีภาวะรู้คิดบกพร่องเล็กน้อย (mild cognitive impairment: MCI) นอกจากนี้ ยังได้ประเมินว่าอัตราส่วนปริมาตรของฮิปโปแคมปัสต่อเปลือกสมองจากภาพ MRI ณ จุดเริ่มต้น (MRI hippocampus-to-cortex volume [HV:CTV] ratio) (กล่าวคือ ตัวบ่งชี้การฝ่อของสมองจำเพาะต่อโรคอัลไซเมอร์ตามแบบฉบับ และการกระจายตัวของกลุ่มเส้นใยประสาทพันกัน [neurofibrillary tangles] ในสมอง) มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงทางพุทธิปัญญาที่เกิดจาก DMI หรือไม่ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยประกอบด้วยผู้เข้าร่วมจำนวน 99 ราย ซึ่งได้รับการสุ่มจัดกลุ่ม (ในอัตราส่วน 1:1) เข้าสู่กลุ่ม DMI หรือกลุ่มควบคุม (ดำเนินชีวิตตามปกติ) โดยกลุ่ม DMI ประกอบด้วยผู้เข้าร่วม 49 ราย มีอายุเฉลี่ย 69.16 ปี (SD = 5.36) เป็นกลุ่ม HS จำนวน 34 ราย (69.4%) และผู้ป่วย MCI จำนวน 15 ราย (30.6%) ส่วนกลุ่มควบคุมประกอบด้วยผู้เข้าร่วม 50 ราย มีอายุเฉลี่ย 68.37 ปี (SD = 6.10) เป็นกลุ่มควบคุมสุขภาพดี (HC) จำนวน 31 ราย (62%) และผู้ป่วย MCI จำนวน 19 ราย (38%) ทั้งนี้ กลุ่ม DMI ได้รับการแทรกแซงเป็นเวลา 6 เดือน ซึ่งประกอบด้วยการฝึกอบรม 60 คาบ โดยมีผู้ฝึกสอนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมคอยดูแลอย่างใกล้ชิด ผลการวิเคราะห์ทางสถิติพบว่า กลุ่ม DMI มีพัฒนาการอย่างมีนัยสำคัญในการทดสอบความคล่องแคล่วของการคิดเชิงรูปภาพ (figural fluency task) ซึ่งวัดโดยแบบทดสอบห้าจุด (five-point test) เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม [t (97) = 2.72; p = 0.008] ขณะที่อัตราส่วน HV:CTV ณ จุดเริ่มต้น ไม่มีความสัมพันธ์กับการเปลี่ยนแปลงทางพุทธิปัญญาในแบบทดสอบดังกล่าว หรือการเปลี่ยนแปลงของคะแนนมาตรฐาน (Z scores) ในโดเมนพุทธิปัญญาใด ๆ คณะผู้วิจัยสังเกตพบประสิทธิผลที่เกิดจาก DMI ในแบบทดสอบที่ประเมินการทำงานของสมองระดับบริหาร (executive functions) ครอบคลุมทั้งในกลุ่ม HS และ MCI ซึ่งผลลัพธ์ดังกล่าวไม่ได้ขึ้นอยู่กับระดับความรุนแรงของพยาธิสภาพทางสมองที่เกี่ยวข้องกับโรคอัลไซเมอร์