Fraktur tengkorak merupakan sumber morbiditas yang umum pada populasi trauma pediatrik. Penelitian ini mengarakterisasi jenis tindak lanjut yang diterima oleh pasien-pasien ini dan membahas faktor-faktor prediktif untuk tindak lanjut tersebut. Para penulis meninjau kasus-kasus fraktur tengkorak pediatrik nonoperatif di sebuah rumah sakit akademik tunggal antara tahun 2007 dan 2017. Karakteristik klinis pasien dan fraktur secara radiologis dicatat. Rekomendasi tindak lanjut bedah saraf, janji temu tindak lanjut, pemeriksaan pencitraan, dan komplikasi terkait fraktur dicatat. Analisis statistik dilakukan untuk mengidentifikasi prediktor tindak lanjut rawat jalan dan pencitraan. Penelitian ini mencakup 414 pasien, dengan rerata usia 5,2 tahun; 37,2% adalah perempuan, dan median lama rawat inap adalah 1 hari (IQR 0,9–4 hari). Selama 438 kunjungan klinik dan median periode tindak lanjut 8 minggu (IQR 4–12, rentang 1–144 minggu), 231 pemeriksaan pencitraan diperoleh, sebagian besar berupa CT scan kepala (55%). Sebanyak 283 pasien diberikan rekomendasi untuk menjalani tindak lanjut di klinik, dan 86% di antaranya hadir. Hanya 12 komplikasi yang terdeteksi, termasuk 7 *growing skull fracture*, 2 ensefalokel traumatik, dan 3 kasus gangguan pendengaran. Status dokter layanan primer (*primary care physician*/PCP) dan status asuransi berhubungan dengan rekomendasi tindak lanjut, kepatuhan tindak lanjut aktual, dan keputusan untuk meminta pencitraan rawat jalan pada pasien dengan maupun tanpa perdarahan intrakranial. Status PCP tetap menjadi prediktor independen dalam setiap analisis ini. Kepatuhan tindak lanjut tidak berhubungan dengan jarak tempat tinggal pasien. Di antara pasien tanpa perdarahan intrakranial, rekomendasi tindak lanjut dan kepatuhan tindak lanjut aktual berhubungan dengan pneumosefalus dan cedera politrauma lainnya, serta pencitraan rawat jalan berhubungan dengan fraktur bilateral. Tidak ada komplikasi yang ditemukan pada pasien dengan fraktur linier di atas basis kranii pada kelompok tanpa perdarahan intrakranial. Fraktur tengkorak pediatrik nonoperatif menyebabkan penggunaan sumber daya klinik dan pencitraan yang besar untuk mendeteksi profil komplikasi yang relatif kecil. Memahami faktor-faktor yang mendasari keputusan untuk tindak lanjut di klinik dan pencitraan tambahan dapat menurunkan biaya masa depan, pemanfaatan sumber daya, serta paparan radiasi. Faktor-faktor yang berkaitan dengan tingkat keparahan cedera dan indikator sosioekonomi berhubungan dengan pencitraan rawat jalan, keputusan untuk menindaklanjuti pasien di klinik, serta kehadiran pasien berikutnya. Status sosioekonomi (PCP dan asuransi) dapat memengaruhi akses ke tindak lanjut bedah saraf yang tepat dan patut mendapatkan perhatian dalam penelitian di masa depan. Pasien tanpa perdarahan intrakranial dan dengan fraktur linier di atas basis kranii tampaknya tidak berisiko mengalami komplikasi lambat serta dapat menjadi kandidat untuk pengurangan frekuensi tindak lanjut dan pencitraan.

ภาวะกระดูกกะโหลกศีรษะแตกเป็นสาเหตุสำคัญของภาวะการเจ็บป่วยที่พบได้บ่อยในประชากรผู้ป่วยบาดเจ็บในเด็ก การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อจำแนกลักษณะของการติดตามผลการรักษาที่ผู้ป่วยกลุ่มนี้ได้รับ และอภิปรายถึงปัจจัยทำนายการมาติดตามผลการรักษา คณะผู้วิจัยได้ทบทวนเวชระเบียนผู้ป่วยเด็กที่มีภาวะกระดูกกะโหลกศีรษะแตกที่ไม่ได้รับการผ่าตัด ณ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ระหว่างปี ค.ศ. 2007 ถึง 2017 โดยทำการบันทึกข้อมูลทางคลินิกของผู้ป่วยและลักษณะการแตกของกระดูกจากภาพรังสี รวมถึงคำแนะนำในการติดตามผลทางประสาทศัลยศาสตร์ การนัดหมายติดตามผล การตรวจทางรังสีวิทยา และภาวะแทรกซ้อนที่เกี่ยวข้องกับกระดูกแตก จากนั้นจึงทำการวิเคราะห์ทางสถิติเพื่อระบุปัจจัยทำนายการมาติดตามผลการรักษาในแผนกผู้ป่วยนอกและการตรวจทางรังสีวิทยา การศึกษานี้รวบรวมผู้ป่วยจำนวน 414 ราย โดยมีอายุเฉลี่ย 5.2 ปี เป็นเพศหญิงร้อยละ 37.2 และมีระยะเวลาการนอนโรงพยาบาลมัธยฐาน 1 วัน (IQR 0.9–4 วัน) ตลอดการมาตรวจที่คลินิกจำนวน 438 ครั้ง และมีระยะเวลาการติดตามผลมัธยฐาน 8 สัปดาห์ (IQR 4–12, พิสัย 1–144 สัปดาห์) มีการตรวจทางรังสีวิทยาทั้งสิ้น 231 ครั้ง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการตรวจเอกซเรย์คอมพิวเตอร์สมอง (ร้อยละ 55) มีผู้ป่วยที่ได้รับคำแนะนำให้มาติดตามผลการรักษาที่คลินิกจำนวน 283 ราย และมีผู้ป่วยมารับการตรวจจริงร้อยละ 86 ทั้งนี้ ตรวจพบภาวะแทรกซ้อนเพียง 12 ราย ได้แก่ ภาวะกะโหลกศีรษะแตกขยายตัว (growing skull fractures) 7 ราย, ภาวะเนื้อสมองเลื่อนจากอุบัติเหตุ (traumatic encephaloceles) 2 ราย และภาวะสูญเสียการได้ยิน 3 ราย โดยสถานะการมีแพทย์ปฐมภูมิ (PCP) และสถานะการประกันสุขภาพมีความสัมพันธ์กับคำแนะนำให้ติดตามผล ความร่วมมือในการมาติดตามผลจริง และการตัดสินใจส่งตรวจทางรังสีวิทยาในผู้ป่วยนอก ทั้งในกลุ่มผู้ป่วยที่มีและไม่มีภาวะเลือดออกในกะโหลกศีรษะ สถานะการมีแพทย์ปฐมภูมิยังคงเป็นปัจจัยทำนายอิสระในแต่ละการวิเคราะห์เหล่านี้ ความร่วมมือในการมาติดตามผลการรักษาไม่มีความสัมพันธ์กับระยะทางจากบ้านของผู้ป่วย ในกลุ่มผู้ป่วยที่ไม่มีภาวะเลือดออกในกะโหลกศีรษะ คำแนะนำให้ติดตามผลและความร่วมมือในการมาติดตามผลจริงมีความสัมพันธ์กับภาวะมีอากาศในโพรงกะโหลกศีรษะ (pneumocephalus) และการบาดเจ็บหลายระบบร่วมด้วย ส่วนการส่งตรวจทางรังสีวิทยาในผู้ป่วยนอกมีความสัมพันธ์กับการแตกของกระดูกทั้งสองข้าง ทั้งนี้ ไม่พบภาวะแทรกซ้อนในผู้ป่วยที่มีกระดูกแตกเป็นแนวยาว (linear fractures) เหนือฐานกะโหลกศีรษะในกลุ่มที่ไม่มีภาวะเลือดออกในกะโหลกศีรษะ ภาวะกระดูกกะโหลกศีรษะแตกในเด็กที่ไม่ต้องผ่าตัดทำให้เกิดการใช้ทรัพยากรของคลินิกและการตรวจทางรังสีวิทยาเป็นจำนวนมาก เพื่อตรวจหาภาวะแทรกซ้อนซึ่งมีอุบัติการณ์ค่อนข้างต่ำ การทำความเข้าใจปัจจัยที่เป็นพื้นฐานในการตัดสินใจติดตามผลที่คลินิกและการส่งตรวจทางรังสีวิทยาเพิ่มเติมจะสามารถช่วยลดค่าใช้จ่าย การใช้ทรัพยากร และการได้รับรังสีในอนาคตได้ ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความรุนแรงของการบาดเจ็บและดัชนีชี้วัดทางเศรษฐานะมีความสัมพันธ์กับการส่งตรวจทางรังสีวิทยาในผู้ป่วยนอก การตัดสินใจนัดติดตามผลผู้ป่วยที่คลินิก ตลอดจนการมาตามนัดจริงของผู้ป่วย สถานะทางเศรษฐานะ (การมีแพทย์ปฐมภูมิและการประกันสุขภาพ) อาจส่งผลต่อการเข้าถึงการติดตามผลทางประสาทศัลยศาสตร์ที่เหมาะสม และเป็นประเด็นที่ควรค่าแก่การศึกษาต่อไปในอนาคต ผู้ป่วยที่ไม่มีภาวะเลือดออกในกะโหลกศีรษะและมีกระดูกแตกเป็นแนวยาวเหนือฐานกะโหลกศีรษะ ดูเหมือนว่าจะไม่มีความเสี่ยงต่อภาวะแทรกซ้อนที่เกิดขึ้นภายหลัง และอาจเป็นกลุ่มที่สามารถปรับลดการติดตามผลและการตรวจทางรังสีวิทยาลงได้