บทนำ: เมื่อพิจารณาถึงความสำคัญของการเคลื่อนที่ของเซลล์ในกระบวนการบำบัดด้วยเซลล์ และความจำเป็นในการทำความเข้าใจประเด็นนี้ให้ดียิ่งขึ้น การศึกษานี้จึงจัดทำขึ้นเพื่อประเมินความเป็นไปได้ในการเคลื่อนย้ายเข้าสู่ตำแหน่งเป้าหมาย (homing) ของเซลล์โมโนนิวเคลียร์จากเลือดสายสะดือมนุษย์ไปยังไขกระดูกของหนูขาวใหญ่ทั้งกลุ่มที่ได้รับการฉายรังสีและไม่ได้รับการฉายรังสี วัสดุและวิธีการ: ทำการเก็บตัวอย่างเลือดสายสะดือมนุษย์ ภายหลังการแยกเซลล์และนับจำนวนเซลล์ ได้ทำการฉีดเซลล์จำนวน 5 × 10⁶ เซลล์เข้าทางหลอดเลือดดำที่หางของหนูขาวใหญ่ตัวเต็มวัยจำนวน 13 กลุ่ม (กลุ่มปกติ 1 กลุ่ม และกลุ่มที่ได้รับการฉายรังสี 12 กลุ่ม) เมื่อถึงช่วงเวลาที่กำหนดหลังการฉีด หนูที่ได้รับการปลูกถ่ายเซลล์จะถูกทำการุณยฆาตและเก็บเซลล์ไขกระดูก จากนั้นทำการสกัดดีเอ็นเอของเซลล์ที่เก็บรวบรวมได้ และเพิ่มปริมาณสารพันธุกรรมด้วยเทคนิคพีซีอาร์ (PCR) โดยใช้ไพรเมอร์ที่มีความจำเพาะต่อ STS ของมนุษย์ ท้ายที่สุด ผลผลิตพีซีอาร์จะถูกนำไปวิเคราะห์ด้วยวิธีเจลอิเล็กโตรโฟเรซิส ผลการศึกษา: ผลการทดสอบพีซีอาร์ของหนูทดลองทุกกลุ่ม ทั้งกลุ่มที่ได้รับการฉายรังสีและไม่ได้รับการฉายรังสีให้ผลเป็นลบ ซึ่งบ่งชี้ว่าเซลล์โมโนนิวเคลียร์จากเลือดสายสะดือมนุษย์ไม่ได้เคลื่อนย้ายเข้าสู่ไขกระดูกของหนูทดลองที่ได้รับการปลูกถ่ายเซลล์ บทสรุป: ผลการศึกษาของเราชี้ให้เห็นว่า เซลล์โมโนนิวเคลียร์จากเลือดสายสะดือมนุษย์ไม่สามารถเคลื่อนย้ายเข้าสู่ไขกระดูกของหนูขาวใหญ่ได้หลังจากการฉีดเข้าทางหลอดเลือดดำ ซึ่งอาจเป็นผลมาจากการที่เซลล์ถูกดักจับไว้ในอวัยวะอื่น หรือเกิดจากสภาวะทางสรีรวิทยาของเซลล์ที่ยังไม่ทราบแน่ชัดสำหรับการเคลื่อนที่และการเคลื่อนเข้าสู่ตำแหน่งเป้าหมาย