ความเข้าใจร่วมกันเกิดขึ้นระหว่างบุคคลก่อนการเกิดภาษาพูด โดยผ่านภาษาของการเคลื่อนไหวร่างกายและการเปล่งเสียงแบบอวัจนภาษา ตลอดจนการแสดงออกซึ่งความรู้สึกและความสนใจที่สื่อสารผ่านอากัปกิริยาของการเคลื่อนไหวและน้ำเสียง ความเข้าใจของมนุษย์ถูกสร้างขึ้นร่วมกันในกระบวนการเชิงกายภาพเหล่านี้ ซึ่งแสดงออกผ่านการสื่อสารที่มีการจัดระเบียบตามลำดับเวลา พร้อมด้วยจังหวะเวลาร่วมกันของการกระทำที่ตอบแทนซึ่งกันและกันระหว่างคู่ปฏิสัมพันธ์ ปรากฏการณ์เหล่านี้พัฒนาขึ้นเป็นเหตุการณ์เชิงเรื่องเล่าที่ก่อตัวขึ้นตามวงจรของการกระทำเชิงแสดงออกที่มีการตอบแทนซึ่งกันและกัน ภายใต้โครงสร้างสี่ส่วนที่มีร่วมกันในศิลปะที่อิงตามเวลาทั้งหมด ได้แก่ "บทนำ" "การดำเนินเรื่อง" "จุดสุดยอด" และ "บทสรุป" เรื่องเล่าในขั้นก่อนภาษานี้ถือเป็นรากฐานของเชาวน์ปัญญาทางภาษาในเวลาต่อมา อย่างไรก็ตาม การมีส่วนร่วมในปฏิสัมพันธ์ทางสังคมที่นำไปสู่การพัฒนาเชิงเรื่องเล่ากลับเป็นปัญหาหลักของโรคกลุ่มอาการออทิซึมสเปกตรัม ในบทความวิชาการนี้ เราศึกษาการเติบโตอย่างรวดเร็วของการสร้างความหมายเชิงเรื่องเล่าระหว่างหญิงสาวที่มีภาวะออทิซึมขั้นรุนแรงและไม่สื่อสารด้วยภาษาพูด กับนักบำบัดคนใหม่ของเธอ ช่วงเวลาแห่งความเข้าใจร่วมกันเชิงกายภาพสามารถเกิดขึ้นได้ผ่านรูปแบบการบำบัดขั้นพื้นฐานด้วยการสะท้อนท่าทางเชิงแสดงออกอย่างสร้างสรรค์และต่างตอบแทน สิ่งเหล่านี้พัฒนาผ่านวงจรการตอบสนองซึ่งกันและกัน และเมื่อสัมพันธภาพรุดหน้าขึ้น เรื่องเล่าที่ร่วมกันสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์ก็ก่อตัวขึ้น ส่งผลให้เกิดความปีติยินดีร่วมกัน ตลอดจนความสนใจและความไว้วางใจซึ่งกันและกันในการเป็นเพื่อนร่วมทาง เรื่องเล่าเชิงกายภาพขนาดย่อมเหล่านี้เปิดโอกาสให้เกิดช่วงเวลาของการกำกับระดับการตื่นตัวร่วมกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่หญิงสาวผู้นี้เคยประสบความยากลำบากมาก่อน ข้อมูลเหล่านี้จึงเป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ที่แสดงให้เห็นถึงศักยภาพที่ยังคงสมบูรณ์ของการสร้างความหมายเชิงเรื่องเล่าแบบอวัจนภาษาในบุคคลออทิซึม